حکمت...

گنجشك روي بلند ترين درخت دنيا نشسته بود. روزها گذشت وگنجشک با خدا هیچ نگفت. فرشتگان سراغش را از خدا می گرفتند. و خدا هر بار با فرشتگان این گونه می گفت : می آید ؛ من تنها گوشی هستم که غصه هایش را می شنود و یگانه قلبی ام که درد هایش را در خود نگاه می دارد .

و سرانجام گنجشک روی شاخه ای ازدرخت دنیا نشست . فرشتگان چشم به لبهایش دوختند . گنجشک هیچ نگفت. و خدا لب به سخن گشود ، با من بگو از آن چه سنگینی سینه توست . گنجشک گفت : غم من همه از توست ، از نامهربانی ات . چه بگویم ؟
خدا گفت : بگو ، می شنوم ! گنجشک گفت : لانه محقری داشتم ، آرامگاه خستگی هایم بود و سرپناه بی کسی ام . تو همان را هم از من گرفتی. این طوفان بی موقع چه بود ؟ چه می خواستی از لانه محقرم؟ کجای مملکت تو را گرفته بود ؟ سنگینی بغضی ، راه کلامش را بست . سکوتی در عرش طنین انداز شد . فرشتگان همه سر به زیر انداختند . خدا گفت : ماری در راه لانه ات بود، خواب بودی ، باد را گفتم تا لانه ات را واژگون کند، آن گاه تو از کمین مار پر گشودی. گنجشک خیره در خدایی خدا مانده بود . خدا گفت : و چه بسیار بلاها که به واسطه محبتم از تو دور کردم و تو ندانسته به دشمنی ام برخاستی .

اشک در دیدگان گنجشک نشسته بود. ناگاه چیزی از درونش فرو ریخت.
های های گریه هایش ملکوت خدا را پُر کرد.

 

 

 

... اگه تونستید برنامه کوانتوم رادیو جوان رو چهارشنبه پس فردا گوش کنید چون

شجاعت

در گذشته نمره 20 مثل جواهر ارزش داشت. و راحت و آسان به دانش آموزان داده نمی شد. کسانی که این نمره را دریافت می کردند حقیقتا بیش از این نمره معلومات داشتند و به راستی شایسته این افتخار عظیم بودند. همه شاگردان قدیمی می دانند که انشای کمتر از 10 خط را هیچ معلمی نمره قبولی نمی داد و محصلینی بودند که از این درس تجدید و یا رد می شدند.

یک بار در یکی از دبیرستان های تهران هنگام برگذاری امتحانات سال آخر ششم دبیرستان به عنوان موضوع انشا این مطلب داده شد که "شجاعت یعنی چه؟" محصلی در قبال این موضوع فقط نوشته بود : "شجاعت یعنی این" و برگه ی خود را سفید به ممتحن تحویل داده بود و رفته یود !
اما برگه ی آن جوان دست به دست دبیران گشته بود و همه به اتفاق و بدون استثنا به ورقه سفید او نمره 20 دادند. چه خوب گفته اند که : "کم گوی و گزیده گوی چون در"

سلام

 

سلام دوستان عزیزم

 به خاطر پاره ای از مسایل تصمیم داشتم که برای همیشه ازتون خداحافظی کنم و نوشتن رو بذارم کنار. تنها عاملی که باعث شد برگردم قولی بود که داده بودم و حالا برای ادای اون قول برگشتم.

 

و اما پست امروز فالی که از حافظ گرفتم و و اقعا خودم رو هم متعجب کرد!

و اما ...

 

گاه رفتن است و ماندن را نمی شاید ......

                                                و گاه چه سخت است این رفتنها .....

 

                                                                  ایزد نگهدارتان

                                                                                              بدرود برای همیشه ........

طلوع

سلام

 

  شعر زیر از اولین مطالبی بود که تو این وبلاگ نوشتم. خیلی دوسش دارم. مخصوصا با صدای معین

 

پس ازآن غروب رفتن  

                          اولين طلوع من باش  

                                    من رسيدم روبه آخر

                                                تو بياشروع من باش

 

شب وازقصه جداكن  

چكه كن تو باورمن

                        خط بكش روجاي پاي

                                                گريه هاي آخرمن

 

اسم تو ببخش به لبهام

            بي توخالي نفس هام

                        خط بكش روباورمن

                                                زيرسايه بوم دستات

                                                            خواب سبز رازقي  باش

 

عاشق هميشگي باش

                        خسته ام ازتلخي شب

                                    تو طلوع زندگي باش

 

من پزازحرف سكوتم

            خالي ام روبه سقوطم

                        بي تو آئين عشقم

                                    تشنه ام كويرلوتم

 

نمي خوام آشفته باشم

                        آرزوي خفته باشم

                                    تو نذارآخرقصه حرفمو نگفته باشم